WAGENINGEN - SML

 

WAGENINGEN STERFT AF .....

 

De groei en bloei van Wageningen kent helaas een droevige keerzijde. De Surinamisering was het kantelmoment waarop SML en dus ook Wageningen bergafwaarts ging in de econo-mische ontwikkeling. In 1975 werd SML met de Onafhankelijk-heid aan de Surinaamse Staat geschonken voor een symbolisch bedrag van 1 (één) Nederlandse gulden. Mede door slecht bestuur, de daling van de wereldmarktprijs van rijst, verouder-de machinepark etc. kon het bedrijf het hoofd niet meer boven water houden met als gevolg dat het bedrijf genoodzaakt was om private leningen af te sluiten. Regeringen bleven tot mateloze ergernis van de bevolking besluiteloos.

De schulden liepen steeds hoger op zonder dat het bedrijf aan de verplichtingen kon voldoen de leningen af te lossen. SML dreigde failliet te gaan, hetgeen al spoedig leidde tot een Sociaal- en Maatschappelijke achteruitgang. SML was niet meer operationeel te houden en op medisch gebied bijvoorbeeld was de leiding genoodzaakt een keuze te maken tussen insuline kopen voor de gemeenschap of kunstmest voor de aanplant van rijst.

 

Het beeld van Wageningen die men uit de jaren 60/70 kent verdwijnt

lanzamerhand en maakt plaats voor onbegaanbare steigers, bij regenval

overstromingen van de erfgronden, het ziekenhuis is is geen ziekenhuis

meer, de kamers ervan met loshangende plafonddelen vol met vleer-

muispoep is schrikbarend. Ook de Mulo school kent geen bestaan meer en

leerlingen zijn dus genoodzaakt met een bus dagelijks naar Nickerie te

reizen. Geld voor onderhoud is er niet, de sociale voorzieningen zijn

vedwenen, pensioenen kunnen niet meer uitbetaad worden.

Gepensioneerde Wageningers die hadden gepionierd en keihard gewerkt

om Wageningen op te bouwen zijn in een vergeethoekje gezet. Voor hen is het licht uitgedaan, er schijnt geen oplossing te zijn om ze alsnog een toekomst te bieden in Wageningen.

 

..... S.M.L. IS FAILLIET

Wie had het ooit kunnen dromen? Het doek is gevallen. SML heeft het niet kunnen redden!! Behalve de leningen heeft het bestuur ook de pensioengelden van oud-werknemers in het bedrijf geïnvesteerd om het bedrijf te redden, maar helaas niets mocht baten..... donkere dagen breken aan voor Wageningers. Onze vaders, moeders die zich dag en nacht uitgesloofd hebben voor het bedrijf en voor hun kinderen zijn met lege handen achtergebleven.

Hun oudedagsvoorzieningen is omgerekend nu nog enkele tientallen eurocenten per maand. Het´witte goud´ behoort inmiddels tot het verre verleden. Alle bedrijfsobjecten staan verwaarloosd achter. De glanzende verf heeft plaats-gemaakt voor roestige delen. Geen vrachtschip die de haven in Wageningen meer aandoet. De bedrijvigheid is verdwenen en inwoners trekken weg naar andere delen van het land om de kost te verdienen.

 

 

Er zijn nu alleen nog kleine particuliere ondernemers die zich met de rijstteelt op de drooggemaakte akkers bezighouden. Ondanks pogingen van de Overheid (Ministerie van LVV) om de startende rijstboeren op te leiden en te begeleiden is men niet erin geslaagd om de boeren te laten overleven. De boeren kampen nu met allerlei financiële problemen, irrigatieproblemen, etc. De productiecapaciteit van rijst moet nu komen van circa 2.000 ha grond, hetgeen niet haalbaar is voor de continuïteit van hun bedrijven. Voor de kleine zelfstandige boeren is het voor de zoveelste maal een trieste uitzichtsloze situatie.

 

 

Copyright © All Rights Reserved, 1 November 2012

Powered by: PrYme Consulting BV, The Netherlands